Conjugation of initiera
to initiate Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | initiera |
Presens
| jag | initierar |
| du | initierar |
| han / hon / den / det | initierar |
| vi | initierar |
| ni | initierar |
| de | initierar |
Preteritum
| jag | initierade |
| du | initierade |
| han / hon / den / det | initierade |
| vi | initierade |
| ni | initierade |
| de | initierade |
Supinum
| jag | initierat |
| du | initierat |
| han / hon / den / det | initierat |
| vi | initierat |
| ni | initierat |
| de | initierat |
Imperativ
| — | initiera |
Passiv
Infinitiv
| — | initieras |
Presens
| jag | initieras |
| du | initieras |
| han / hon / den / det | initieras |
| vi | initieras |
| ni | initieras |
| de | initieras |
Preteritum
| jag | initierades |
| du | initierades |
| han / hon / den / det | initierades |
| vi | initierades |
| ni | initierades |
| de | initierades |
Supinum
| jag | initierats |
| du | initierats |
| han / hon / den / det | initierats |
| vi | initierats |
| ni | initierats |
| de | initierats |