Conjugation of infalla
to occur (at a specific time), to take place, to fall (on) Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | infalla |
Presens
| jag | infaller |
| du | infaller |
| han / hon / den / det | infaller |
| vi | infaller |
| ni | infaller |
| de | infaller |
Preteritum
| jag | inföll |
| du | inföll |
| han / hon / den / det | inföll |
| vi | inföll |
| ni | inföll |
| de | inföll |
Supinum
| jag | infallit |
| du | infallit |
| han / hon / den / det | infallit |
| vi | infallit |
| ni | infallit |
| de | infallit |
Imperativ
| — | infall |