Conjugation of införskaffa
to get (provide oneself with); to acquire, to obtain, to procure Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | införskaffa |
Presens
| jag | införskaffar |
| du | införskaffar |
| han / hon / den / det | införskaffar |
| vi | införskaffar |
| ni | införskaffar |
| de | införskaffar |
Preteritum
| jag | införskaffade |
| du | införskaffade |
| han / hon / den / det | införskaffade |
| vi | införskaffade |
| ni | införskaffade |
| de | införskaffade |
Supinum
| jag | införskaffat |
| du | införskaffat |
| han / hon / den / det | införskaffat |
| vi | införskaffat |
| ni | införskaffat |
| de | införskaffat |
Imperativ
| — | införskaffa |
Passiv
Infinitiv
| — | införskaffas |
Presens
| jag | införskaffas |
| du | införskaffas |
| han / hon / den / det | införskaffas |
| vi | införskaffas |
| ni | införskaffas |
| de | införskaffas |
Preteritum
| jag | införskaffades |
| du | införskaffades |
| han / hon / den / det | införskaffades |
| vi | införskaffades |
| ni | införskaffades |
| de | införskaffades |
Supinum
| jag | införskaffats |
| du | införskaffats |
| han / hon / den / det | införskaffats |
| vi | införskaffats |
| ni | införskaffats |
| de | införskaffats |