Conjugation of inbilla
to convince (of something false) Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | inbilla |
Presens
| jag | inbillar |
| du | inbillar |
| han / hon / den / det | inbillar |
| vi | inbillar |
| ni | inbillar |
| de | inbillar |
Preteritum
| jag | inbillade |
| du | inbillade |
| han / hon / den / det | inbillade |
| vi | inbillade |
| ni | inbillade |
| de | inbillade |
Supinum
| jag | inbillat |
| du | inbillat |
| han / hon / den / det | inbillat |
| vi | inbillat |
| ni | inbillat |
| de | inbillat |
Imperativ
| — | inbilla |
Passiv
Infinitiv
| — | inbillas |
Presens
| jag | inbillas |
| du | inbillas |
| han / hon / den / det | inbillas |
| vi | inbillas |
| ni | inbillas |
| de | inbillas |
Preteritum
| jag | inbillades |
| du | inbillades |
| han / hon / den / det | inbillades |
| vi | inbillades |
| ni | inbillades |
| de | inbillades |
Supinum
| jag | inbillats |
| du | inbillats |
| han / hon / den / det | inbillats |
| vi | inbillats |
| ni | inbillats |
| de | inbillats |