Conjugation of frikänna
acquit Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | frikänna |
Presens
| jag | frikänner |
| du | frikänner |
| han / hon / den / det | frikänner |
| vi | frikänner |
| ni | frikänner |
| de | frikänner |
Preteritum
| jag | frikände |
| du | frikände |
| han / hon / den / det | frikände |
| vi | frikände |
| ni | frikände |
| de | frikände |
Supinum
| jag | frikänt |
| du | frikänt |
| han / hon / den / det | frikänt |
| vi | frikänt |
| ni | frikänt |
| de | frikänt |
Imperativ
| — | frikänn |
Passiv
Infinitiv
| — | frikännas |
Presens
| jag | frikänns |
| du | frikänns |
| han / hon / den / det | frikänns |
| vi | frikänns |
| ni | frikänns |
| de | frikänns |
Preteritum
| jag | frikändes |
| du | frikändes |
| han / hon / den / det | frikändes |
| vi | frikändes |
| ni | frikändes |
| de | frikändes |
Supinum
| jag | frikänts |
| du | frikänts |
| han / hon / den / det | frikänts |
| vi | frikänts |
| ni | frikänts |
| de | frikänts |