Conjugation of finta
to feint (perform a mock attack or otherwise feign intentions in order to confuse someone) Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | finta |
Presens
| jag | fintar |
| du | fintar |
| han / hon / den / det | fintar |
| vi | fintar |
| ni | fintar |
| de | fintar |
Preteritum
| jag | fintade |
| du | fintade |
| han / hon / den / det | fintade |
| vi | fintade |
| ni | fintade |
| de | fintade |
Supinum
| jag | fintat |
| du | fintat |
| han / hon / den / det | fintat |
| vi | fintat |
| ni | fintat |
| de | fintat |
Imperativ
| — | finta |
Passiv
Infinitiv
| — | fintas |
Presens
| jag | fintas |
| du | fintas |
| han / hon / den / det | fintas |
| vi | fintas |
| ni | fintas |
| de | fintas |
Preteritum
| jag | fintades |
| du | fintades |
| han / hon / den / det | fintades |
| vi | fintades |
| ni | fintades |
| de | fintades |
Supinum
| jag | fintats |
| du | fintats |
| han / hon / den / det | fintats |
| vi | fintats |
| ni | fintats |
| de | fintats |