Conjugation of förundra
to surprise and cause to wonder; confound Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | förundra |
Presens
| jag | förundrar |
| du | förundrar |
| han / hon / den / det | förundrar |
| vi | förundrar |
| ni | förundrar |
| de | förundrar |
Preteritum
| jag | förundrade |
| du | förundrade |
| han / hon / den / det | förundrade |
| vi | förundrade |
| ni | förundrade |
| de | förundrade |
Supinum
| jag | förundrat |
| du | förundrat |
| han / hon / den / det | förundrat |
| vi | förundrat |
| ni | förundrat |
| de | förundrat |
Imperativ
| — | förundra |
Passiv
Infinitiv
| — | förundras |
Presens
| jag | förundras |
| du | förundras |
| han / hon / den / det | förundras |
| vi | förundras |
| ni | förundras |
| de | förundras |
Preteritum
| jag | förundrades |
| du | förundrades |
| han / hon / den / det | förundrades |
| vi | förundrades |
| ni | förundrades |
| de | förundrades |
Supinum
| jag | förundrats |
| du | förundrats |
| han / hon / den / det | förundrats |
| vi | förundrats |
| ni | förundrats |
| de | förundrats |