Conjugation of församla
to gather (people or things) Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | församla |
Presens
| jag | församlar |
| du | församlar |
| han / hon / den / det | församlar |
| vi | församlar |
| ni | församlar |
| de | församlar |
Preteritum
| jag | församlade |
| du | församlade |
| han / hon / den / det | församlade |
| vi | församlade |
| ni | församlade |
| de | församlade |
Supinum
| jag | församlat |
| du | församlat |
| han / hon / den / det | församlat |
| vi | församlat |
| ni | församlat |
| de | församlat |
Imperativ
| — | församla |
Passiv
Infinitiv
| — | församlas |
Presens
| jag | församlas |
| du | församlas |
| han / hon / den / det | församlas |
| vi | församlas |
| ni | församlas |
| de | församlas |
Preteritum
| jag | församlades |
| du | församlades |
| han / hon / den / det | församlades |
| vi | församlades |
| ni | församlades |
| de | församlades |
Supinum
| jag | församlats |
| du | församlats |
| han / hon / den / det | församlats |
| vi | församlats |
| ni | församlats |
| de | församlats |