Conjugation of förhöra
interrogate; question Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | förhöra |
Presens
| jag | förhör |
| du | förhör |
| han / hon / den / det | förhör |
| vi | förhör |
| ni | förhör |
| de | förhör |
Preteritum
| jag | förhörde |
| du | förhörde |
| han / hon / den / det | förhörde |
| vi | förhörde |
| ni | förhörde |
| de | förhörde |
Supinum
| jag | förhört |
| du | förhört |
| han / hon / den / det | förhört |
| vi | förhört |
| ni | förhört |
| de | förhört |
Imperativ
| — | förhör |
Passiv
Infinitiv
| — | förhöras |
Presens
| jag | förhörs |
| du | förhörs |
| han / hon / den / det | förhörs |
| vi | förhörs |
| ni | förhörs |
| de | förhörs |
Preteritum
| jag | förhördes |
| du | förhördes |
| han / hon / den / det | förhördes |
| vi | förhördes |
| ni | förhördes |
| de | förhördes |
Supinum
| jag | förhörts |
| du | förhörts |
| han / hon / den / det | förhörts |
| vi | förhörts |
| ni | förhörts |
| de | förhörts |