Conjugation of föreslå
to suggest; to ask for without demanding Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | föreslå |
Presens
| jag | föreslår |
| du | föreslår |
| han / hon / den / det | föreslår |
| vi | föreslår |
| ni | föreslår |
| de | föreslår |
Preteritum
| jag | föreslog |
| du | föreslog |
| han / hon / den / det | föreslog |
| vi | föreslog |
| ni | föreslog |
| de | föreslog |
Supinum
| jag | föreslagit |
| du | föreslagit |
| han / hon / den / det | föreslagit |
| vi | föreslagit |
| ni | föreslagit |
| de | föreslagit |
Imperativ
| — | föreslå |
Passiv
Infinitiv
| — | föreslås |
Presens
| jag | föreslås |
| du | föreslås |
| han / hon / den / det | föreslås |
| vi | föreslås |
| ni | föreslås |
| de | föreslås |
Preteritum
| jag | föreslogs |
| du | föreslogs |
| han / hon / den / det | föreslogs |
| vi | föreslogs |
| ni | föreslogs |
| de | föreslogs |
Supinum
| jag | föreslagits |
| du | föreslagits |
| han / hon / den / det | föreslagits |
| vi | föreslagits |
| ni | föreslagits |
| de | föreslagits |