Conjugation of förbjuda
to forbid, to prohibit, to ban (to disallow) Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | förbjuda |
Presens
| jag | förbjuder |
| du | förbjuder |
| han / hon / den / det | förbjuder |
| vi | förbjuder |
| ni | förbjuder |
| de | förbjuder |
Preteritum
| jag | förbjöd |
| du | förbjöd |
| han / hon / den / det | förbjöd |
| vi | förbjöd |
| ni | förbjöd |
| de | förbjöd |
Supinum
| jag | förbjudit |
| du | förbjudit |
| han / hon / den / det | förbjudit |
| vi | förbjudit |
| ni | förbjudit |
| de | förbjudit |
Imperativ
| — | förbjud |
Passiv
Infinitiv
| — | förbjudas |
Presens
| jag | förbjuds |
| du | förbjuds |
| han / hon / den / det | förbjuds |
| vi | förbjuds |
| ni | förbjuds |
| de | förbjuds |
Preteritum
| jag | förbjöds |
| du | förbjöds |
| han / hon / den / det | förbjöds |
| vi | förbjöds |
| ni | förbjöds |
| de | förbjöds |
Supinum
| jag | förbjudits |
| du | förbjudits |
| han / hon / den / det | förbjudits |
| vi | förbjudits |
| ni | förbjudits |
| de | förbjudits |