Conjugation of diskreditera
to discredit Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | diskreditera |
Presens
| jag | diskrediterar |
| du | diskrediterar |
| han / hon / den / det | diskrediterar |
| vi | diskrediterar |
| ni | diskrediterar |
| de | diskrediterar |
Preteritum
| jag | diskrediterade |
| du | diskrediterade |
| han / hon / den / det | diskrediterade |
| vi | diskrediterade |
| ni | diskrediterade |
| de | diskrediterade |
Supinum
| jag | diskrediterat |
| du | diskrediterat |
| han / hon / den / det | diskrediterat |
| vi | diskrediterat |
| ni | diskrediterat |
| de | diskrediterat |
Imperativ
| — | diskreditera |
Passiv
Infinitiv
| — | diskrediteras |
Presens
| jag | diskrediteras |
| du | diskrediteras |
| han / hon / den / det | diskrediteras |
| vi | diskrediteras |
| ni | diskrediteras |
| de | diskrediteras |
Preteritum
| jag | diskrediterades |
| du | diskrediterades |
| han / hon / den / det | diskrediterades |
| vi | diskrediterades |
| ni | diskrediterades |
| de | diskrediterades |
Supinum
| jag | diskrediterats |
| du | diskrediterats |
| han / hon / den / det | diskrediterats |
| vi | diskrediterats |
| ni | diskrediterats |
| de | diskrediterats |