Conjugation of berättiga
to give the right (to), to entitle Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | berättiga |
Presens
| jag | berättigar |
| du | berättigar |
| han / hon / den / det | berättigar |
| vi | berättigar |
| ni | berättigar |
| de | berättigar |
Preteritum
| jag | berättigade |
| du | berättigade |
| han / hon / den / det | berättigade |
| vi | berättigade |
| ni | berättigade |
| de | berättigade |
Supinum
| jag | berättigat |
| du | berättigat |
| han / hon / den / det | berättigat |
| vi | berättigat |
| ni | berättigat |
| de | berättigat |
Imperativ
| — | berättiga |
Passiv
Infinitiv
| — | berättigas |
Presens
| jag | berättigas |
| du | berättigas |
| han / hon / den / det | berättigas |
| vi | berättigas |
| ni | berättigas |
| de | berättigas |
Preteritum
| jag | berättigades |
| du | berättigades |
| han / hon / den / det | berättigades |
| vi | berättigades |
| ni | berättigades |
| de | berättigades |
Supinum
| jag | berättigats |
| du | berättigats |
| han / hon / den / det | berättigats |
| vi | berättigats |
| ni | berättigats |
| de | berättigats |