Conjugation of avmuntra
discourage, disincentivize Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | avmuntra |
Presens
| jag | avmuntrar |
| du | avmuntrar |
| han / hon / den / det | avmuntrar |
| vi | avmuntrar |
| ni | avmuntrar |
| de | avmuntrar |
Preteritum
| jag | avmuntrade |
| du | avmuntrade |
| han / hon / den / det | avmuntrade |
| vi | avmuntrade |
| ni | avmuntrade |
| de | avmuntrade |
Supinum
| jag | avmuntrat |
| du | avmuntrat |
| han / hon / den / det | avmuntrat |
| vi | avmuntrat |
| ni | avmuntrat |
| de | avmuntrat |
Imperativ
| — | avmuntra |
Passiv
Infinitiv
| — | avmuntras |
Presens
| jag | avmuntras |
| du | avmuntras |
| han / hon / den / det | avmuntras |
| vi | avmuntras |
| ni | avmuntras |
| de | avmuntras |
Preteritum
| jag | avmuntrades |
| du | avmuntrades |
| han / hon / den / det | avmuntrades |
| vi | avmuntrades |
| ni | avmuntrades |
| de | avmuntrades |
Supinum
| jag | avmuntrats |
| du | avmuntrats |
| han / hon / den / det | avmuntrats |
| vi | avmuntrats |
| ni | avmuntrats |
| de | avmuntrats |