Conjugation of artikulera
to articulate Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | artikulera |
Presens
| jag | artikulerar |
| du | artikulerar |
| han / hon / den / det | artikulerar |
| vi | artikulerar |
| ni | artikulerar |
| de | artikulerar |
Preteritum
| jag | artikulerade |
| du | artikulerade |
| han / hon / den / det | artikulerade |
| vi | artikulerade |
| ni | artikulerade |
| de | artikulerade |
Supinum
| jag | artikulerat |
| du | artikulerat |
| han / hon / den / det | artikulerat |
| vi | artikulerat |
| ni | artikulerat |
| de | artikulerat |
Imperativ
| — | artikulera |
Passiv
Infinitiv
| — | artikuleras |
Presens
| jag | artikuleras |
| du | artikuleras |
| han / hon / den / det | artikuleras |
| vi | artikuleras |
| ni | artikuleras |
| de | artikuleras |
Preteritum
| jag | artikulerades |
| du | artikulerades |
| han / hon / den / det | artikulerades |
| vi | artikulerades |
| ni | artikulerades |
| de | artikulerades |
Supinum
| jag | artikulerats |
| du | artikulerats |
| han / hon / den / det | artikulerats |
| vi | artikulerats |
| ni | artikulerats |
| de | artikulerats |