Conjugation of anstifta
instigate Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | anstifta |
Presens
| jag | anstiftar |
| du | anstiftar |
| han / hon / den / det | anstiftar |
| vi | anstiftar |
| ni | anstiftar |
| de | anstiftar |
Preteritum
| jag | anstiftade |
| du | anstiftade |
| han / hon / den / det | anstiftade |
| vi | anstiftade |
| ni | anstiftade |
| de | anstiftade |
Supinum
| jag | anstiftat |
| du | anstiftat |
| han / hon / den / det | anstiftat |
| vi | anstiftat |
| ni | anstiftat |
| de | anstiftat |
Imperativ
| — | anstifta |
Passiv
Infinitiv
| — | anstiftas |
Presens
| jag | anstiftas |
| du | anstiftas |
| han / hon / den / det | anstiftas |
| vi | anstiftas |
| ni | anstiftas |
| de | anstiftas |
Preteritum
| jag | anstiftades |
| du | anstiftades |
| han / hon / den / det | anstiftades |
| vi | anstiftades |
| ni | anstiftades |
| de | anstiftades |
Supinum
| jag | anstiftats |
| du | anstiftats |
| han / hon / den / det | anstiftats |
| vi | anstiftats |
| ni | anstiftats |
| de | anstiftats |