Conjugation of anfäkta
to beset, to haunt (trouble or torment someone) Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | anfäkta |
Presens
| jag | anfäktar |
| du | anfäktar |
| han / hon / den / det | anfäktar |
| vi | anfäktar |
| ni | anfäktar |
| de | anfäktar |
Preteritum
| jag | anfäktade |
| du | anfäktade |
| han / hon / den / det | anfäktade |
| vi | anfäktade |
| ni | anfäktade |
| de | anfäktade |
Supinum
| jag | anfäktat |
| du | anfäktat |
| han / hon / den / det | anfäktat |
| vi | anfäktat |
| ni | anfäktat |
| de | anfäktat |
Imperativ
| — | anfäkta |
Passiv
Infinitiv
| — | anfäktas |
Presens
| jag | anfäktas |
| du | anfäktas |
| han / hon / den / det | anfäktas |
| vi | anfäktas |
| ni | anfäktas |
| de | anfäktas |
Preteritum
| jag | anfäktades |
| du | anfäktades |
| han / hon / den / det | anfäktades |
| vi | anfäktades |
| ni | anfäktades |
| de | anfäktades |
Supinum
| jag | anfäktats |
| du | anfäktats |
| han / hon / den / det | anfäktats |
| vi | anfäktats |
| ni | anfäktats |
| de | anfäktats |