Conjugation of anbefalla
to commend oneself (give oneself over, especially in religious contexts) Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | anbefalla |
Presens
| jag | anbefaller |
| du | anbefaller |
| han / hon / den / det | anbefaller |
| vi | anbefaller |
| ni | anbefaller |
| de | anbefaller |
Preteritum
| jag | anbefallde |
| du | anbefallde |
| han / hon / den / det | anbefallde |
| vi | anbefallde |
| ni | anbefallde |
| de | anbefallde |
Supinum
| jag | anbefallt |
| du | anbefallt |
| han / hon / den / det | anbefallt |
| vi | anbefallt |
| ni | anbefallt |
| de | anbefallt |
Imperativ
| — | anbefall |
Passiv
Infinitiv
| — | anbefallas |
Presens
| jag | anbefalls |
| du | anbefalls |
| han / hon / den / det | anbefalls |
| vi | anbefalls |
| ni | anbefalls |
| de | anbefalls |
Preteritum
| jag | anbefalldes |
| du | anbefalldes |
| han / hon / den / det | anbefalldes |
| vi | anbefalldes |
| ni | anbefalldes |
| de | anbefalldes |
Supinum
| jag | anbefallts |
| du | anbefallts |
| han / hon / den / det | anbefallts |
| vi | anbefallts |
| ni | anbefallts |
| de | anbefallts |