Conjugation of alienera
alienate Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | alienera |
Presens
| jag | alienerar |
| du | alienerar |
| han / hon / den / det | alienerar |
| vi | alienerar |
| ni | alienerar |
| de | alienerar |
Preteritum
| jag | alienerade |
| du | alienerade |
| han / hon / den / det | alienerade |
| vi | alienerade |
| ni | alienerade |
| de | alienerade |
Supinum
| jag | alienerat |
| du | alienerat |
| han / hon / den / det | alienerat |
| vi | alienerat |
| ni | alienerat |
| de | alienerat |
Imperativ
| — | alienera |
Passiv
Infinitiv
| — | alieneras |
Presens
| jag | alieneras |
| du | alieneras |
| han / hon / den / det | alieneras |
| vi | alieneras |
| ni | alieneras |
| de | alieneras |
Preteritum
| jag | alienerades |
| du | alienerades |
| han / hon / den / det | alienerades |
| vi | alienerades |
| ni | alienerades |
| de | alienerades |
Supinum
| jag | alienerats |
| du | alienerats |
| han / hon / den / det | alienerats |
| vi | alienerats |
| ni | alienerats |
| de | alienerats |