Conjugation of ödelägga
to lay waste to, to devastate, to completely destroy Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | ödelägga |
Presens
| jag | ödelägger |
| du | ödelägger |
| han / hon / den / det | ödelägger |
| vi | ödelägger |
| ni | ödelägger |
| de | ödelägger |
Preteritum
| jag | ödelade |
| du | ödelade |
| han / hon / den / det | ödelade |
| vi | ödelade |
| ni | ödelade |
| de | ödelade |
Supinum
| jag | ödelagt |
| du | ödelagt |
| han / hon / den / det | ödelagt |
| vi | ödelagt |
| ni | ödelagt |
| de | ödelagt |
Imperativ
| — | ödelägg |
Passiv
Infinitiv
| — | ödeläggas |
Presens
| jag | ödeläggs |
| du | ödeläggs |
| han / hon / den / det | ödeläggs |
| vi | ödeläggs |
| ni | ödeläggs |
| de | ödeläggs |
Preteritum
| jag | ödelades |
| du | ödelades |
| han / hon / den / det | ödelades |
| vi | ödelades |
| ni | ödelades |
| de | ödelades |
Supinum
| jag | ödelagts |
| du | ödelagts |
| han / hon / den / det | ödelagts |
| vi | ödelagts |
| ni | ödelagts |
| de | ödelagts |