Conjugation of răzvrăti
to revolt, to rebel Ver definición completa →
Indicativ
Prezent
| eu | răzvrătesc |
| tu | răzvrătești |
| el / ea | răzvrătește |
| noi | răzvrătim |
| voi | răzvrătiți |
| ei / ele | răzvrătesc |
Imperfect
| eu | răzvrăteam |
| tu | răzvrăteai |
| el / ea | răzvrătea |
| noi | răzvrăteam |
| voi | răzvrăteați |
| ei / ele | răzvrăteau |
Perfectul simplu
| eu | răzvrătii |
| tu | răzvrătiși |
| el / ea | răzvrăti |
| noi | răzvrătirăm |
| voi | răzvrătirăți |
| ei / ele | răzvrătiră |
Mai mult ca perfectul
| eu | răzvrătisem |
| tu | răzvrătiseși |
| el / ea | răzvrătise |
| noi | răzvrătiserăm |
| voi | răzvrătiserăți |
| ei / ele | răzvrătiseră |
Conjunctiv
Prezent
| eu | să răzvrătesc |
| tu | să răzvrătești |
| el / ea | să răzvrătească |
| noi | să răzvrătim |
| voi | să răzvrătiți |
| ei / ele | să răzvrătească |
Imperativ
Afirmativ
| tu | răzvrătește |
| voi | răzvrătiți |
Negativ
| tu | nu nu răzvrăti |
| voi | nu nu răzvrătiți |
Forme nepersonale
Infinitiv
| — | a răzvrăti |
Gerunziu
| — | răzvrătind |
Participiu
| — | răzvrătit |