Conjugation of merita
me.riˈtathird-person singular simple perfect indicative of merita (“to deserve”) Ver definición completa →
Indicativ
Prezent
| eu | merit |
| tu | meriți |
| el / ea | merită |
| noi | merităm |
| voi | meritați |
| ei / ele | merită |
Imperfect
| eu | meritam |
| tu | meritai |
| el / ea | merita |
| noi | meritam |
| voi | meritați |
| ei / ele | meritau |
Perfectul simplu
| eu | meritai |
| tu | meritași |
| el / ea | merită |
| noi | meritarăm |
| voi | meritarăți |
| ei / ele | meritară |
Mai mult ca perfectul
| eu | meritasem |
| tu | meritaseși |
| el / ea | meritase |
| noi | meritaserăm |
| voi | meritaserăți |
| ei / ele | meritaseră |
Conjunctiv
Prezent
| eu | să merit |
| tu | să meriți |
| el / ea | să merite |
| noi | să merităm |
| voi | să meritați |
| ei / ele | să merite |
Imperativ
Afirmativ
| tu | merită |
| voi | meritați |
Negativ
| tu | nu nu merita |
| voi | nu nu meritați |
Forme nepersonale
Infinitiv
| — | a merita |
Gerunziu
| — | meritând |
Participiu
| — | meritat |