Conjugation of hărăzi
to preordain by divine will or fate Ver definición completa →
Indicativ
Prezent
| eu | hărăzesc |
| tu | hărăzești |
| el / ea | hărăzește |
| noi | hărăzim |
| voi | hărăziți |
| ei / ele | hărăzesc |
Imperfect
| eu | hărăzeam |
| tu | hărăzeai |
| el / ea | hărăzea |
| noi | hărăzeam |
| voi | hărăzeați |
| ei / ele | hărăzeau |
Perfectul simplu
| eu | hărăzii |
| tu | hărăziși |
| el / ea | hărăzi |
| noi | hărăzirăm |
| voi | hărăzirăți |
| ei / ele | hărăziră |
Mai mult ca perfectul
| eu | hărăzisem |
| tu | hărăziseși |
| el / ea | hărăzise |
| noi | hărăziserăm |
| voi | hărăziserăți |
| ei / ele | hărăziseră |
Conjunctiv
Prezent
| eu | să hărăzesc |
| tu | să hărăzești |
| el / ea | să hărăzească |
| noi | să hărăzim |
| voi | să hărăziți |
| ei / ele | să hărăzească |
Imperativ
Afirmativ
| tu | hărăzește |
| voi | hărăziți |
Negativ
| tu | nu nu hărăzi |
| voi | nu nu hărăziți |
Forme nepersonale
Infinitiv
| — | a hărăzi |
Gerunziu
| — | hărăzind |
Participiu
| — | hărăzit |