Conjugation of convinge
[ konˈvin.d͡ʒe ]to convince oneself, to reassure oneself Ver definición completa →
Indicativ
Prezent
| eu | conving |
| tu | convingi |
| el / ea | convinge |
| noi | convingem |
| voi | convingeți |
| ei / ele | conving |
Imperfect
| eu | convingeam |
| tu | convingeai |
| el / ea | convingea |
| noi | convingeam |
| voi | convingeați |
| ei / ele | convingeau |
Perfectul simplu
| eu | convinsei |
| tu | convinseși |
| el / ea | convinse |
| noi | convinserăm |
| voi | convinserăți |
| ei / ele | convinseră |
Mai mult ca perfectul
| eu | convinsesem |
| tu | convinseseși |
| el / ea | convinsese |
| noi | convinseserăm |
| voi | convinseserăți |
| ei / ele | convinseseră |
Conjunctiv
Prezent
| eu | să conving |
| tu | să convingi |
| el / ea | să convingă |
| noi | să convingem |
| voi | să convingeți |
| ei / ele | să convingă |
Imperativ
Afirmativ
| tu | convinge |
| voi | convingeți |
Negativ
| tu | nu nu convinge |
| voi | nu nu convingeți |
Forme nepersonale
Infinitiv
| — | a convinge |
Gerunziu
| — | convingând |
Participiu
| — | convins |