Conjugation of consfinți
consecrate Ver definición completa →
Indicativ
Prezent
| eu | consfințesc |
| tu | consfințești |
| el / ea | consfințește |
| noi | consfințim |
| voi | consfințiți |
| ei / ele | consfințesc |
Imperfect
| eu | consfințeam |
| tu | consfințeai |
| el / ea | consfințea |
| noi | consfințeam |
| voi | consfințeați |
| ei / ele | consfințeau |
Perfectul simplu
| eu | consfinții |
| tu | consfințiși |
| el / ea | consfinți |
| noi | consfințirăm |
| voi | consfințirăți |
| ei / ele | consfințiră |
Mai mult ca perfectul
| eu | consfințisem |
| tu | consfințiseși |
| el / ea | consfințise |
| noi | consfințiserăm |
| voi | consfințiserăți |
| ei / ele | consfințiseră |
Conjunctiv
Prezent
| eu | să consfințesc |
| tu | să consfințești |
| el / ea | să consfințească |
| noi | să consfințim |
| voi | să consfințiți |
| ei / ele | să consfințească |
Imperativ
Afirmativ
| tu | consfințește |
| voi | consfințiți |
Negativ
| tu | nu nu consfinți |
| voi | nu nu consfințiți |
Forme nepersonale
Infinitiv
| — | a consfinți |
Gerunziu
| — | consfințind |
Participiu
| — | consfințit |