Conjugation of impropero
[ɪmˈprɔ.pɛ.roː]to impute (something to someone), to ascribe (something blameworthy to someone) Ver definición completa →
Vox āctīva
Indicātīvus praesēns
| ego | improperō |
| tū | improperās |
| is / ea / id | improperat |
| nōs | improperāmus |
| vōs | improperātis |
| eī / eae / ea | improperant |
Indicātīvus imperfectum
| ego | improperābam |
| tū | improperābās |
| is / ea / id | improperābat |
| nōs | improperābāmus |
| vōs | improperābātis |
| eī / eae / ea | improperābant |
Indicātīvus futūrum
| ego | improperābō |
| tū | improperābis |
| is / ea / id | improperābit |
| nōs | improperābimus |
| vōs | improperābitis |
| eī / eae / ea | improperābunt |
Indicātīvus perfectum
| ego | improperāvī |
| tū | improperāvistī |
| is / ea / id | improperāvit |
| nōs | improperāvimus |
| vōs | improperāvistis |
| eī / eae / ea | improperāvērunt |
Indicātīvus plūsquamperfectum
| ego | improperāveram |
| tū | improperāverās |
| is / ea / id | improperāverat |
| nōs | improperāverāmus |
| vōs | improperāverātis |
| eī / eae / ea | improperāverant |
Indicātīvus futūrum exāctum
| ego | improperāverō |
| tū | improperāveris |
| is / ea / id | improperāverit |
| nōs | improperāverimus |
| vōs | improperāveritis |
| eī / eae / ea | improperāverint |
Coniūnctīvus praesēns
| ego | improperem |
| tū | improperēs |
| is / ea / id | improperet |
| nōs | improperēmus |
| vōs | improperētis |
| eī / eae / ea | improperent |
Coniūnctīvus imperfectum
| ego | improperārem |
| tū | improperārēs |
| is / ea / id | improperāret |
| nōs | improperārēmus |
| vōs | improperārētis |
| eī / eae / ea | improperārent |
Coniūnctīvus perfectum
| ego | improperāverim |
| tū | improperāverīs |
| is / ea / id | improperāverit |
| nōs | improperāverīmus |
| vōs | improperāverītis |
| eī / eae / ea | improperāverint |
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
| ego | improperāvissem |
| tū | improperāvissēs |
| is / ea / id | improperāvisset |
| nōs | improperāvissēmus |
| vōs | improperāvissētis |
| eī / eae / ea | improperāvissent |
Imperātīvus praesēns
| tū | improperā |
| vōs | improperāte |
Imperātīvus futūrum
| tū | improperātō |
| is / ea / id | improperātō |
| vōs | improperātōte |
| eī / eae / ea | improperantō |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | improperāre |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | improperāvisse |
Īnfīnītīvus futūrum
| — | improperātūrum esse |
Participium praesēns
| — | improperāns |
Participium futūrum
| — | improperātūrus |
Gerundium (genitīvus)
| — | improperandī |
Gerundium (datīvus)
| — | improperandō |
Gerundium (accūsātīvus)
| — | improperandum |
Gerundium (ablātīvus)
| — | improperandō |
Supīnum (accūsātīvus)
| — | improperātum |
Supīnum (ablātīvus)
| — | improperātū |
Vox passīva
Indicātīvus praesēns
| ego | improperor |
| tū | improperāris |
| is / ea / id | improperātur |
| nōs | improperāmur |
| vōs | improperāminī |
| eī / eae / ea | improperantur |
Indicātīvus imperfectum
| ego | improperābar |
| tū | improperābāris |
| is / ea / id | improperābātur |
| nōs | improperābāmur |
| vōs | improperābāminī |
| eī / eae / ea | improperābantur |
Indicātīvus futūrum
| ego | improperābor |
| tū | improperāberis |
| is / ea / id | improperābitur |
| nōs | improperābimur |
| vōs | improperābiminī |
| eī / eae / ea | improperābuntur |
Coniūnctīvus praesēns
| ego | improperer |
| tū | improperēris |
| is / ea / id | improperētur |
| nōs | improperēmur |
| vōs | improperēminī |
| eī / eae / ea | improperentur |
Coniūnctīvus imperfectum
| ego | improperārer |
| tū | improperārēris |
| is / ea / id | improperārētur |
| nōs | improperārēmur |
| vōs | improperārēminī |
| eī / eae / ea | improperārentur |
Imperātīvus praesēns
| tū | improperāre |
| vōs | improperāminī |
Imperātīvus futūrum
| tū | improperātor |
| is / ea / id | improperātor |
| eī / eae / ea | improperantor |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | improperārī |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | improperātum esse |
Īnfīnītīvus futūrum
| — | improperātum īrī |
Participium perfectum
| — | improperātus |
Participium futūrum
| — | improperandus |