Conjugação de brunir
\bʁy.niʁ\primeira pessoa do singular do futuro do conjuntivo/subjuntivo do verbo brunir Ver definición completa →
Indicativo
Presente
| eu | bruno |
| tu | brunes |
| ele / ela / você | brune |
| nós | brunimos |
| eles / elas | brunem |
| vocês | brunem |
Pretérito perfeito
| eu | bruni |
| tu | bruniste |
| ele / ela / você | bruniu |
| nós | brunimos |
| eles / elas | bruniram |
| vocês | bruniram |
Pretérito imperfeito
| eu | brunia |
| tu | brunias |
| ele / ela / você | brunia |
| nós | bruníamos |
| eles / elas | bruniam |
| vocês | bruniam |
Futuro
| eu | brunirei |
| tu | brunirás |
| ele / ela / você | brunirá |
| nós | bruniremos |
| eles / elas | brunirão |
| vocês | brunirão |
Condicional
| eu | bruniria |
| tu | brunirias |
| ele / ela / você | bruniria |
| nós | bruniríamos |
| eles / elas | bruniriam |
| vocês | bruniriam |
Subjuntivo
Presente
| eu | bruna |
| tu | brunas |
| ele / ela / você | bruna |
| nós | brunamos |
| eles / elas | brunam |
| vocês | brunam |
Pretérito imperfeito
| eu | brunisse |
| tu | brunisses |
| ele / ela / você | brunisse |
| nós | bruníssemos |
| eles / elas | brunissem |
| vocês | brunissem |
Imperativo
Afirmativo
| tu | brune |
| ele / ela / você | bruna |
| nós | brunamos |
| eles / elas | brunam |
| vocês | brunam |
Negativo
| tu | não não brunas |
| ele / ela / você | não não bruna |
| nós | não não brunamos |
| eles / elas | não não brunam |
| vocês | não não brunam |