Conjugation of zwilczyć
ˈzvil.t͡ʂɘt͡ɕto run wild (to lose the qualities of a civilised person) Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | zwilczyć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | zwilczyłem |
| ty | zwilczyłeś |
| on / ona / ono | zwilczył |
| my | zwilczyliśmy |
| wy | zwilczyliście |
| oni / one | zwilczyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | zwilczyłam |
| ty | zwilczyłaś |
| on / ona / ono | zwilczyła |
| my | zwilczyłyśmy |
| wy | zwilczyłyście |
| oni / one | zwilczyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | zwilczyło |
Czas przyszły
| ja | zwilczę |
| ty | zwilczysz |
| on / ona / ono | zwilczy |
| my | zwilczymy |
| wy | zwilczycie |
| oni / one | zwilczą |
Tryb rozkazujący
| ty | zwilcz |
| my | zwilczmy |
| wy | zwilczcie |