Conjugation of zwątpić
ˈzvɔnt.pit͡ɕstracić wiarę w coś, przekonanie o słuszności, prawdziwości czegoś Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | zwątpić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | zwątpiłem |
| ty | zwątpiłeś |
| on / ona / ono | zwątpił |
| my | zwątpiliśmy |
| wy | zwątpiliście |
| oni / one | zwątpili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | zwątpiłam |
| ty | zwątpiłaś |
| on / ona / ono | zwątpiła |
| my | zwątpiłyśmy |
| wy | zwątpiłyście |
| oni / one | zwątpiły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | zwątpiło |
Czas przyszły
| ja | zwątpię |
| ty | zwątpisz |
| on / ona / ono | zwątpi |
| my | zwątpimy |
| wy | zwątpicie |
| oni / one | zwątpią |
Tryb rozkazujący
| ty | zwątp |
| my | zwątpmy |
| wy | zwątpcie |