Conjugation of znokautować
znɔ.kawˈtɔ.vat͡ɕuniemożliwić rywalowi dalszą walkę poprzez zadanie unieszkodliwiającego ciosu Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | znokautować |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | znokautowałem |
| ty | znokautowałeś |
| on / ona / ono | znokautował |
| my | znokautowaliśmy |
| wy | znokautowaliście |
| oni / one | znokautowali |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | znokautowałam |
| ty | znokautowałaś |
| on / ona / ono | znokautowała |
| my | znokautowałyśmy |
| wy | znokautowałyście |
| oni / one | znokautowały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | znokautowało |
Czas przyszły
| ja | znokautuję |
| ty | znokautujesz |
| on / ona / ono | znokautuje |
| my | znokautujemy |
| wy | znokautujecie |
| oni / one | znokautują |
Tryb rozkazujący
| ty | znokautuj |
| my | znokautujmy |
| wy | znokautujcie |