Conjugation of zgnoić
ˈzɡnɔ.it͡ɕzniszczyć kogoś psychicznie lub fizycznie, doprowadzić kogoś do załamania, utraty odporności psychicznej Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | zgnoić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | zgnoiłem |
| ty | zgnoiłeś |
| on / ona / ono | zgnoił |
| my | zgnoiliśmy |
| wy | zgnoiliście |
| oni / one | zgnoili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | zgnoiłam |
| ty | zgnoiłaś |
| on / ona / ono | zgnoiła |
| my | zgnoiłyśmy |
| wy | zgnoiłyście |
| oni / one | zgnoiły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | zgnoiło |
Czas przyszły
| ja | zgnoję |
| ty | zgnoisz |
| on / ona / ono | zgnoi |
| my | zgnoimy |
| wy | zgnoicie |
| oni / one | zgnoją |
Tryb rozkazujący
| ty | zgnój |
| my | zgnójmy |
| wy | zgnójcie |
Practice in context
Fill in the verb in real sentences — correct answers count toward the table above.