Conjugation of zdrętwieć
ˈzdrɛnt.fjɛt͡ɕto stiffen; to go numb, to fall asleep Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | zdrętwieć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | zdrętwiałem |
| ty | zdrętwiałeś |
| on / ona / ono | zdrętwiał |
| my | zdrętwieliśmy |
| wy | zdrętwieliście |
| oni / one | zdrętwieli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | zdrętwiałam |
| ty | zdrętwiałaś |
| on / ona / ono | zdrętwiała |
| my | zdrętwiałyśmy |
| wy | zdrętwiałyście |
| oni / one | zdrętwiały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | zdrętwiało |
Czas przyszły
| ja | zdrętwieję |
| ty | zdrętwiejesz |
| on / ona / ono | zdrętwieje |
| my | zdrętwiejemy |
| wy | zdrętwiejecie |
| oni / one | zdrętwieją |
Tryb rozkazujący
| ty | zdrętwiej |
| my | zdrętwiejmy |
| wy | zdrętwiejcie |