Conjugation of zaspokoić
za.spɔˈkɔ.it͡ɕzadowolić kogoś, dając mu to, czego potrzebuje lub pragnie Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | zaspokoić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | zaspokoiłem |
| ty | zaspokoiłeś |
| on / ona / ono | zaspokoił |
| my | zaspokoiliśmy |
| wy | zaspokoiliście |
| oni / one | zaspokoili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | zaspokoiłam |
| ty | zaspokoiłaś |
| on / ona / ono | zaspokoiła |
| my | zaspokoiłyśmy |
| wy | zaspokoiłyście |
| oni / one | zaspokoiły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | zaspokoiło |
Czas przyszły
| ja | zaspokoję |
| ty | zaspokoisz |
| on / ona / ono | zaspokoi |
| my | zaspokoimy |
| wy | zaspokoicie |
| oni / one | zaspokoją |
Tryb rozkazujący
| ty | zaspokój |
| my | zaspokójmy |
| wy | zaspokójcie |