Conjugation of zaręczyć
zaˈrɛn.t͡ʂɘt͡ɕprzyrzec sobie nawzajem zawarcie małżeństwa Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | zaręczyć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | zaręczyłem |
| ty | zaręczyłeś |
| on / ona / ono | zaręczył |
| my | zaręczyliśmy |
| wy | zaręczyliście |
| oni / one | zaręczyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | zaręczyłam |
| ty | zaręczyłaś |
| on / ona / ono | zaręczyła |
| my | zaręczyłyśmy |
| wy | zaręczyłyście |
| oni / one | zaręczyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | zaręczyło |
Czas przyszły
| ja | zaręczę |
| ty | zaręczysz |
| on / ona / ono | zaręczy |
| my | zaręczymy |
| wy | zaręczycie |
| oni / one | zaręczą |
Tryb rozkazujący
| ty | zaręcz |
| my | zaręczmy |
| wy | zaręczcie |