Conjugation of zamartwić
zaˈmar.tfit͡ɕto lose strength or get depressed by worrying about something constantly Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | zamartwić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | zamartwiłem |
| ty | zamartwiłeś |
| on / ona / ono | zamartwił |
| my | zamartwiliśmy |
| wy | zamartwiliście |
| oni / one | zamartwili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | zamartwiłam |
| ty | zamartwiłaś |
| on / ona / ono | zamartwiła |
| my | zamartwiłyśmy |
| wy | zamartwiłyście |
| oni / one | zamartwiły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | zamartwiło |
Czas przyszły
| ja | zamartwię |
| ty | zamartwisz |
| on / ona / ono | zamartwi |
| my | zamartwimy |
| wy | zamartwicie |
| oni / one | zamartwią |
Tryb rozkazujący
| ty | zamartw |
| my | zamartwmy |
| wy | zamartwcie |