Conjugation of zamęczyć
/zaˈmɛn.t͡ʂɘt͡ɕ/poprzez nadmierny wysiłek, ciężką pracę lub intensywne przeżywanie negatywnych emocji doprowadzić samego siebie do utraty sił witalnych lub odporności psychicznej Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | zamęczyć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | zamęczyłem |
| ty | zamęczyłeś |
| on / ona / ono | zamęczył |
| my | zamęczyliśmy |
| wy | zamęczyliście |
| oni / one | zamęczyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | zamęczyłam |
| ty | zamęczyłaś |
| on / ona / ono | zamęczyła |
| my | zamęczyłyśmy |
| wy | zamęczyłyście |
| oni / one | zamęczyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | zamęczyło |
Czas przyszły
| ja | zamęczę |
| ty | zamęczysz |
| on / ona / ono | zamęczy |
| my | zamęczymy |
| wy | zamęczycie |
| oni / one | zamęczą |
Tryb rozkazujący
| ty | zamęcz |
| my | zamęczmy |
| wy | zamęczcie |