Conjugation of zaistnieć
zaˈist.ɲɛt͡ɕo osobie: stać się szerzej znanym, zacząć mieć znaczenie Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | zaistnieć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | zaistniałem |
| ty | zaistniałeś |
| on / ona / ono | zaistniał |
| my | zaistnieliśmy |
| wy | zaistnieliście |
| oni / one | zaistnieli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | zaistniałam |
| ty | zaistniałaś |
| on / ona / ono | zaistniała |
| my | zaistniałyśmy |
| wy | zaistniałyście |
| oni / one | zaistniały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | zaistniało |
Czas przyszły
| ja | zaistnieję |
| ty | zaistniejesz |
| on / ona / ono | zaistnieje |
| my | zaistniejemy |
| wy | zaistniejecie |
| oni / one | zaistnieją |
Tryb rozkazujący
| ty | zaistniej |
| my | zaistniejmy |
| wy | zaistniejcie |