Conjugation of zadręczyć
/zaˈdrɛn.t͡ʂɘt͡ɕ/to harry (to bother; to trouble) Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | zadręczyć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | zadręczyłem |
| ty | zadręczyłeś |
| on / ona / ono | zadręczył |
| my | zadręczyliśmy |
| wy | zadręczyliście |
| oni / one | zadręczyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | zadręczyłam |
| ty | zadręczyłaś |
| on / ona / ono | zadręczyła |
| my | zadręczyłyśmy |
| wy | zadręczyłyście |
| oni / one | zadręczyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | zadręczyło |
Czas przyszły
| ja | zadręczę |
| ty | zadręczysz |
| on / ona / ono | zadręczy |
| my | zadręczymy |
| wy | zadręczycie |
| oni / one | zadręczą |
Tryb rozkazujący
| ty | zadręcz |
| my | zadręczmy |
| wy | zadręczcie |