Conjugation of wzburzyć
ˈvzbu.ʐɘt͡ɕwpaść w gniew; stracić równowagę psychiczną Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | wzburzyć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | wzburzyłem |
| ty | wzburzyłeś |
| on / ona / ono | wzburzył |
| my | wzburzyliśmy |
| wy | wzburzyliście |
| oni / one | wzburzyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | wzburzyłam |
| ty | wzburzyłaś |
| on / ona / ono | wzburzyła |
| my | wzburzyłyśmy |
| wy | wzburzyłyście |
| oni / one | wzburzyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | wzburzyło |
Czas przyszły
| ja | wzburzę |
| ty | wzburzysz |
| on / ona / ono | wzburzy |
| my | wzburzymy |
| wy | wzburzycie |
| oni / one | wzburzą |
Tryb rozkazujący
| ty | wzburz |
| my | wzburzmy |
| wy | wzburzcie |