Conjugation of wyzuć
ˈvɘ.zut͡ɕpozbawić kogoś czegoś (zazwyczaj dóbr materialnych, praw, ale także cech lub wartości niematerialnych); zabrać coś komuś, wywłaszczyć, ogołocić Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | wyzuć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | wyzułem |
| ty | wyzułeś |
| on / ona / ono | wyzuł |
| my | wyzuliśmy |
| wy | wyzuliście |
| oni / one | wyzuli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | wyzułam |
| ty | wyzułaś |
| on / ona / ono | wyzuła |
| my | wyzułyśmy |
| wy | wyzułyście |
| oni / one | wyzuły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | wyzuło |
Czas przyszły
| ja | wyzuję |
| ty | wyzujesz |
| on / ona / ono | wyzuje |
| my | wyzujemy |
| wy | wyzujecie |
| oni / one | wyzują |
Tryb rozkazujący
| ty | wyzuj |
| my | wyzujmy |
| wy | wyzujcie |
Practice in context
Fill in the verb in real sentences — correct answers count toward the table above.