Conjugation of wywalczyć
/vɘˈval.t͡ʂɘt͡ɕ/walcząc, zdobyć lub osiągnąć coś Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | wywalczyć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | wywalczyłem |
| ty | wywalczyłeś |
| on / ona / ono | wywalczył |
| my | wywalczyliśmy |
| wy | wywalczyliście |
| oni / one | wywalczyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | wywalczyłam |
| ty | wywalczyłaś |
| on / ona / ono | wywalczyła |
| my | wywalczyłyśmy |
| wy | wywalczyłyście |
| oni / one | wywalczyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | wywalczyło |
Czas przyszły
| ja | wywalczę |
| ty | wywalczysz |
| on / ona / ono | wywalczy |
| my | wywalczymy |
| wy | wywalczycie |
| oni / one | wywalczą |
Tryb rozkazujący
| ty | wywalcz |
| my | wywalczmy |
| wy | wywalczcie |