Conjugation of wytrzymać
vɘˈtʂɘ.mat͡ɕzmuszać kogoś do czekania na coś (np. decyzję lub siebie) Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | wytrzymać |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | wytrzymałem |
| ty | wytrzymałeś |
| on / ona / ono | wytrzymał |
| my | wytrzymaliśmy |
| wy | wytrzymaliście |
| oni / one | wytrzymali |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | wytrzymałam |
| ty | wytrzymałaś |
| on / ona / ono | wytrzymała |
| my | wytrzymałyśmy |
| wy | wytrzymałyście |
| oni / one | wytrzymały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | wytrzymało |
Czas przyszły
| ja | wytrzymam |
| ty | wytrzymasz |
| on / ona / ono | wytrzyma |
| my | wytrzymamy |
| wy | wytrzymacie |
| oni / one | wytrzymają |
Tryb rozkazujący
| ty | wytrzymaj |
| my | wytrzymajmy |
| wy | wytrzymajcie |