Conjugation of wysupłać
vɘˈsu.pwat͡ɕwyjąć coś z czegoś, zwłaszcza z tego, co było uprzednio związane w supeł Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | wysupłać |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | wysupłałem |
| ty | wysupłałeś |
| on / ona / ono | wysupłał |
| my | wysupłaliśmy |
| wy | wysupłaliście |
| oni / one | wysupłali |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | wysupłałam |
| ty | wysupłałaś |
| on / ona / ono | wysupłała |
| my | wysupłałyśmy |
| wy | wysupłałyście |
| oni / one | wysupłały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | wysupłało |
Czas przyszły
| ja | wysupłam |
| ty | wysupłasz |
| on / ona / ono | wysupła |
| my | wysupłamy |
| wy | wysupłacie |
| oni / one | wysupłają |
Tryb rozkazujący
| ty | wysupłaj |
| my | wysupłajmy |
| wy | wysupłajcie |