Conjugation of wykroczyć
vɘˈkrɔ.t͡ʂɘt͡ɕto contravene, to encroach, to infringe (to intrude unrightfully on someone else’s rights) Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | wykroczyć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | wykroczyłem |
| ty | wykroczyłeś |
| on / ona / ono | wykroczył |
| my | wykroczyliśmy |
| wy | wykroczyliście |
| oni / one | wykroczyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | wykroczyłam |
| ty | wykroczyłaś |
| on / ona / ono | wykroczyła |
| my | wykroczyłyśmy |
| wy | wykroczyłyście |
| oni / one | wykroczyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | wykroczyło |
Czas przyszły
| ja | wykroczę |
| ty | wykroczysz |
| on / ona / ono | wykroczy |
| my | wykroczymy |
| wy | wykroczycie |
| oni / one | wykroczą |
Tryb rozkazujący
| ty | wykrocz |
| my | wykroczmy |
| wy | wykroczcie |