Conjugation of wykoślawić
vɘ.kɔˈɕla.vit͡ɕto get bent, to get contorted, to get distorted, to get twisted (to cause one's form, content, or course to become distorted and lose one's original, proper character) Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | wykoślawić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | wykoślawiłem |
| ty | wykoślawiłeś |
| on / ona / ono | wykoślawił |
| my | wykoślawiliśmy |
| wy | wykoślawiliście |
| oni / one | wykoślawili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | wykoślawiłam |
| ty | wykoślawiłaś |
| on / ona / ono | wykoślawiła |
| my | wykoślawiłyśmy |
| wy | wykoślawiłyście |
| oni / one | wykoślawiły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | wykoślawiło |
Czas przyszły
| ja | wykoślawię |
| ty | wykoślawisz |
| on / ona / ono | wykoślawi |
| my | wykoślawimy |
| wy | wykoślawicie |
| oni / one | wykoślawią |
Tryb rozkazujący
| ty | wykoślaw |
| my | wykoślawmy |
| wy | wykoślawcie |