Conjugation of wycierpieć
vɘˈt͡ɕɛr.pjɛt͡ɕto suffer a lot of physical or mental pain or something bad over a long period of time Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | wycierpieć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | wycierpiałem |
| ty | wycierpiałeś |
| on / ona / ono | wycierpiał |
| my | wycierpieliśmy |
| wy | wycierpieliście |
| oni / one | wycierpieli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | wycierpiałam |
| ty | wycierpiałaś |
| on / ona / ono | wycierpiała |
| my | wycierpiałyśmy |
| wy | wycierpiałyście |
| oni / one | wycierpiały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | wycierpiało |
Czas przyszły
| ja | wycierpię |
| ty | wycierpisz |
| on / ona / ono | wycierpi |
| my | wycierpimy |
| wy | wycierpicie |
| oni / one | wycierpią |
Tryb rozkazujący
| ty | wycierp |
| my | wycierpmy |
| wy | wycierpcie |