Conjugation of wkurzyć
ˈfku.ʐɘt͡ɕzezłościć lub zdenerwować się na kogoś albo coś Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | wkurzyć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | wkurzyłem |
| ty | wkurzyłeś |
| on / ona / ono | wkurzył |
| my | wkurzyliśmy |
| wy | wkurzyliście |
| oni / one | wkurzyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | wkurzyłam |
| ty | wkurzyłaś |
| on / ona / ono | wkurzyła |
| my | wkurzyłyśmy |
| wy | wkurzyłyście |
| oni / one | wkurzyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | wkurzyło |
Czas przyszły
| ja | wkurzę |
| ty | wkurzysz |
| on / ona / ono | wkurzy |
| my | wkurzymy |
| wy | wkurzycie |
| oni / one | wkurzą |
Tryb rozkazujący
| ty | wkurz |
| my | wkurzmy |
| wy | wkurzcie |