Conjugation of wierzyć
ˈvjɛ.ʐɘt͡ɕuważać coś za prawdziwe mimo braku dowodów na prawdziwość tego Ver definición completa →
Aspekt niedokonany
Bezokolicznik
| — | wierzyć |
Czas teraźniejszy
| ja | wierzę |
| ty | wierzysz |
| on / ona / ono | wierzy |
| my | wierzymy |
| wy | wierzycie |
| oni / one | wierzą |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | wierzyłem |
| ty | wierzyłeś |
| on / ona / ono | wierzył |
| my | wierzyliśmy |
| wy | wierzyliście |
| oni / one | wierzyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | wierzyłam |
| ty | wierzyłaś |
| on / ona / ono | wierzyła |
| my | wierzyłyśmy |
| wy | wierzyłyście |
| oni / one | wierzyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | wierzyło |
Czas przyszły złożony (rodzaj męski)
| ja | będę wierzył |
| ty | będziesz wierzył |
| on / ona / ono | będzie wierzył |
| my | będziemy wierzyli |
| wy | będziecie wierzyli |
| oni / one | będą wierzyli |
Czas przyszły złożony (rodzaj żeński)
| ja | będę wierzyła |
| ty | będziesz wierzyła |
| on / ona / ono | będzie wierzyła |
| my | będziemy wierzyły |
| wy | będziecie wierzyły |
| oni / one | będą wierzyły |
Czas przyszły złożony (rodzaj nijaki)
| ono | będzie wierzyło |
Tryb rozkazujący
| ty | wierz |
| my | wierzmy |
| wy | wierzcie |