Conjugation of uwarunkować
u.va.ruŋˈkɔ.vat͡ɕuczynić zależnym od określonych warunków Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | uwarunkować |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | uwarunkowałem |
| ty | uwarunkowałeś |
| on / ona / ono | uwarunkował |
| my | uwarunkowaliśmy |
| wy | uwarunkowaliście |
| oni / one | uwarunkowali |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | uwarunkowałam |
| ty | uwarunkowałaś |
| on / ona / ono | uwarunkowała |
| my | uwarunkowałyśmy |
| wy | uwarunkowałyście |
| oni / one | uwarunkowały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | uwarunkowało |
Czas przyszły
| ja | uwarunkuję |
| ty | uwarunkujesz |
| on / ona / ono | uwarunkuje |
| my | uwarunkujemy |
| wy | uwarunkujecie |
| oni / one | uwarunkują |
Tryb rozkazujący
| ty | uwarunkuj |
| my | uwarunkujmy |
| wy | uwarunkujcie |