Conjugation of utracić
uˈtra.t͡ɕit͡ɕprzestać być posiadaczem jakiejś rzeczy Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | utracić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | utraciłem |
| ty | utraciłeś |
| on / ona / ono | utracił |
| my | utraciliśmy |
| wy | utraciliście |
| oni / one | utracili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | utraciłam |
| ty | utraciłaś |
| on / ona / ono | utraciła |
| my | utraciłyśmy |
| wy | utraciłyście |
| oni / one | utraciły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | utraciło |
Czas przyszły
| ja | utracę |
| ty | utracisz |
| on / ona / ono | utraci |
| my | utracimy |
| wy | utracicie |
| oni / one | utracą |
Tryb rozkazujący
| ty | utrać |
| my | utraćmy |
| wy | utraćcie |